Onze paarden

Zelf hebben we momenteel vijf paarden in ons bezit. Van deze paarden gebruiken we er vier voor de lessen. Hieronder stellen we ze voor.

Op deze pagina:

Barrie

Barrie is officieel een tinker, maar we denken dat hij gekruist is met een Ardenner of iets dat er op lijkt. We hebben hem eind 2016 gekocht van iemand die met veel pijn in haar hart had besloten hem te verkopen. Ze had een aandoening waardoor haar botten heel gemakkelijk breken. Daarom had ze Barrie samen met een goede trainer ontzettend goed afgericht en voorbereid op het rijden, maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen had hij een keer een bok gegeven waardoor ze eraf viel en een heleboel botten brak. Ze heeft toen uiteindelijk de knoop doorgehakt en besloten hem te verkopen.

Door zijn goede africhting neemt Barrie een heleboel vooroordelen over logge paarden weg. Hij is ontzettend goed aan het been en steelt de show bij demonstraties. Ook is hij bitloos goed te sturen en hij voelt absoluut niet aan als een ‘tanker’.

Het was met hem nog een hele uitdaging om hem aan het boogschieten te wennen. Hij werd er eerst heel angstig en bozig van, maar nu na heel wat training is hij een van de fijnste paarden die we hebben. Ook doet hij tegenwoordig mee in riddershows!

Barrie toen we hem net hadden.

Flint

Flint is het paard van José. Ze had hem samen met een goede vriendin gekocht toen ze nog in Amsterdam woonde. De bedoeling was dat hij zou uitkomen in eventingwedstrijden, maar door zijn onstuimige karakter had Flint in zijn jongere jaren nogal eens blessures waardoor hij uiteindelijk niet meer voor deze sport geschikt was. Uiteindelijk is José de volledige eigenaar geworden en kwam Flint bij Arno in de wei te staan. Niet veel later volgde José ook, al mocht zij als het koud was ook bij Arno naar binnen 🙂
 
Flint wordt niet ingezet in de lessen, al is hij wel bekend met het boogschieten te paard. Door al zijn blessures en andere tegenvallers is hij nog niet goed doorgereden. De droom van José is om daar in 2019 eindelijk verandering in te brengen en misschien wel een of twee (of drie?) wedstrijden met hem te rijden!

Karel

Karel hebben we in 2018 gekocht. Het idee was eigenlijk: we hebben een paard nodig dat de zwaardere mensen kan tillen. Maar hij bevalt zo goed dat Arno hem meer als eigen paard is gaan zien waar ook anderen op mogen rijden.

Karel (voorheen Pablo ter Schellebeek) is een kruising Vlaams trekpaard maal Comtois (een wat meer gedrongen Frans trekpaard). Hij is in alle rust opgegroeid in België, waar hij onder meer schriktraining heeft gehad. Wat we hebben begrepen is dat hij daar eigenlijk een heel lekker leventje had waar er niet veel van hem gevraagd werd. Uiteindelijk werd hij verkocht aan de Delftse paardentram waar hij in een tweespan zou lopen. Maar hij kon niet goed opschieten met zijn partner en dus kwam hij te koop te staan.

Karel heeft veel meer pit dan je van een trekpaard zou verwachten. Hij is eigenlijk meer een gewoon rijpaard dat toevallig best hoog is (rond de 172). Binnen een paar weken na aankoop reed Arno al zijn eerste wedstrijd op hem en nog een paar weken later namen we hem al mee naar een demonstratie.

Ook Karel heeft zijn eerste riddershows al gehad. Stoppen op een bitloos hoofdstel is alleen nog wel een dingetje waar aan gewerkt wordt.

Red

Red hebben we kort na Barrie gekocht, dus eind 2016. Hij is een draver en is de snelste van al onze paarden. In zijn training zijn we vooral bezig met hem leren zijn balans te houden in de galop. Door een gebrek aan controle gaat hij soms als een raket door de baan en dat zien we natuurlijk liever niet. Sinds we dressuurlessen met hem rijden begint het er wel al stukken beter uit te zien en we denken dat we nog veel aan hem gaan hebben.

Hij is behoorlijk bomproof en niet snel onder de indruk. Voor het boogschieten heel handig natuurlijk. Een nadeel aan Red is dat hij vooral met koud weer behoorlijk bijterig is, naar mensen én naar vreemde paarden die zich op ons terrein vertonen. Iets om rekening mee te houden bij het rijden dus!

Volare

Om het over Volare te hebben moet ik (Arno) eerst wijlen Vanilla noemen. Vanilla was mijn eerste paard, een superbrave (maar wel zure) goed ingereden merrie die ik kocht toen ik 20 of 21 was. Vanilla was toen rond de 16. Omdat ze altijd zo zuur was, dacht ik: misschien heeft ze gewoon een leuke vent nodig. En zo ging ik op zoek. Op marktplaats scrolde ik langs tal van prachtige Andalusiërs, die steeds niet bepaald in mijn studentenbudget bleken te passen. Toen zag ik opeens een paard dat er naar mijn idee supercool uit zag maar he… balen… 6000 euro… oh, wacht, 600?

Het bleek te gaan om een draver die door een probleem niet kon uitkomen op de baan. Ik dacht toen nog dat met ‘draver’ een KWPN’er werd bedoeld die goed kon draven. “Raar, normaal vind ik KWPN’ers helemaal niet leuk om te zien maar deze heeft wel wat”, dacht ik en dus ging ik kijken.

Toen ik ging kijken was Volare behoorlijk wild en sloeg hij mij tegen de vlakte aan. Nu heb ik een keer in een onderzoek gelezen dat mannen tussen de 20 en 25 wat minder overlevingsdrang hebben. Misschien verklaart dat dat ik hem kocht. Ik was erg onder de indruk van hem.

Het kopen van Volare is een van de beste besluiten ooit geweest. Het dwong mij om heel snel heel veel over paardengedrag te leren. Ik heb toen een Parelli pakket gekocht (een van de eerste adviezen van Parelli in hoofdletters heb ik maar overgeslagen: GA NOOIT MET EEN HENGST AAN DE SLAG).

Inmiddels hebben we ontzettend veel meegemaakt. Heel, heel veel grondwerk. Pas na een paar jaar ging ik met hem rijden. Toen talloze buitenritten gemaakt waarbij op hol slaan voor mij eigenlijk min of meer normaal was. En toen ik aan horsebackarchery begon deden we dat ook op volle snelheid, waarbij ik nooit bang hoefde te zijn dat hij zou struikelen want dat stond niet in zijn woordenboek. Pas na een paar jaar in deze sport begon het bij mij te dagen dat het misschien wel handig zou zijn als Volare wat langzamer zou galopperen.

Inmiddels is hij een heel fijn lespaard met een behoorlijk rustig tempo. Er is dus nog hoop voor Red 🙂

Zelf rijd ik niet veel meer op Volare. Hij is niet de jongste meer en voor mijn gewicht is hij helaas wat klein. Maar er zijn genoeg andere dingen die we met hem kunnen doen. Natuurlijk kunnen de lichtere mensen op hem trainen. En zelf kan ik hem kunstjes leren. Hij kan de mestboy al apporteren, en prikpaaltjes… nog even en dan kan hij voor ons de pijlen uit het doel trekken!

Volare is voor mij zo’n paard dat je maar 1 keer in je leven tegenkomt. Ik ben dankbaar dat ik hem tegen ben gekomen.